Wandeling op 6 juni 2007

Ron bracht ons naar Hoch Elten en nam onze wagen mee terug voor een wasbeurt.

Van Hoch Elten trokken wij richting Montferland.

Door bossen met een zee van varens als ondergroei. We ontmoetten een ree met jong kalfje en bleven wachten tot moeder en kind afgemarcheerd waren.Na het viaduct over de E 35 ging de route over de grotendeels beboste Hooge Heide. Bergje op, bergje af.                                     

  Het vingerhoedskruid bloeide rijkelijk en de schapenzuring toonde zich op zijn mooist.  Hier stond zelfs al een struikje heide in bloei. De gevolgen van de januaristorm waren af en toe nog goed te zien.

Het Montferland is van dezelfde oorsprong als de heuvels bij Berg en Dal. De Rijn heeft rivierduinen gevormd die in een van de laatste ijstijden door gletschers tot dit heuvelland zijn opgestuwd. De urenlange wandeling door het Bergherbos liet ons alle tijd te genieten van de stilte, het vogelgeluid, de buizerd die laag overkwam, de fouragerende spechten, een bosmuisje dat in alle rust ons van zijn nijver geknabbel liet genieten, de immense beuken, de bloeiende braamstruiken en een paar boterhammen, die wij zittend op een lariksstam, opaten. Het was wel zweten. Zo warm was het overigens niet eens maar de lucht was erg vochtig.

De Heftenheuvel was heftig maar daarna werd het vlak. Op het terras van Palestra aan het Stroombroek dronken wij een capuccino en een glaasje water met bitterballen.  

 En toen ging het via Wijnbergen naar Doetinchem. Opnieuw viel ons de pracht van de bermen op. Rolklaver en boterbloemen.

En weer rijkelijk klaprozen. 

Vanaf de                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         brug

 Vanaf de brug over de Oude IJssel keken wij op de markt van het stadje. De zon scheen, de terrassen lokten en dus namen wij een bolletje De Koninck voordat wij naar het eindpunt gingen.                                                                                                                     

                                                                                                                                                                                         Doetinchem heeft nog maar een stukje stadswal met een fraaie molen.

De trein bracht ons naar Venlo terug in minder dan de geplande twee uur en twaalf minuten, want in Doetinchem vertrok hij tien minuten te laat.

Een mooie trip. 

Woensdag 30 mei 2007.

Het openbaar vervoer van en naar Hoch Elten is een crime. Daarom reden wij met onze fietsen op de twinnylaod maar via Emmerich naar Hoch Elten. Daar parkeerden wij de wagen bij het eindpunt van de te lopen etappe. Per fiets gingen wij vervolgens over Spijk en Tolkamer naar het pontje dat ons de Rijn overbracht naar Millingen. Wij zetten daar de fietsen op slot, dronken een kop koffie en liepen terug naar het veer.

De Rijn is een prachtige brede rivier maar ook een drukke waterweg. 

Sinds lang vindt men er kleiwarenindustrie. Van recentere datum zijn er de watersport en de campings. Je verplaatst je meestal over dijken door een wijds en open landschap. De zon scheen vandaag fel na een periode van regen. De wind was matig en relatief koel. Onze gezichten voelden na de tocht toch wel wat verschroeid aan.

In de bermen zie je tegenwoordig veel klaprozen.

Vandaag viel ook het jacobskruiskruid langs de dijkkanten op. 

Tot voorbij Tolkamer vonden wij de route aardig. Een indrukwekkend bos canadapopulieren, het watersportgebied De Bijland, de straatjes van Tolkamer en een prachtig stukje Bovenrijn.

Daarna kwam een lang traject over De Spijkse Dijk, een verkeersweg waar je voortdurend op de hoede moest zijn en waar enkele mooie rivierpanorama's niet opwogen tegen de lelijkheid van oude steenfabrieken, de opslag van een recycling firma, zandwinningsinstallaties en omgewoelde terreinen.

 Na Spijk, waar de Rijn ons land binnenkomt, gingen wij het agrarisch gebied in, richting Hoch Elten.

Hier waren de bermen weer interessant.  Klaprozen en nog vele andere bonte vrienden van bijen en hommels.

In de verte lonkte de kerk van Hoch Elten maar eerst  moesten wij nog een kilometer over de bepaald niet verkeersluwe Emmericher Strasse afleggen en een steile klim nemen. Die klim door het bos was mooi en vermoeiend.

Boven sloegen wij een prachtig bospad in dat ons naar de kerk zou voeren. Ongewild verstoorden wij een bonte specht die zijn door het uitvlieggat in een beukenboom zijn nest jongen zat te voeren.

Bij de kerk was het druk. Hoch Elten trekt busladingen dagjesmensen.    

Een groep bejaarden had daar de Drususbron bezocht en er bleef voor ons op de weg amper meer plaats over.

 Wij reden maar meteen via Kleve terug naar Millingen om onze fietsen op te halen. Onderweg pikten wij nog een portie babi pangang met mihoen op.

Het was een zonnige dag, een tocht van 20 kilometer. Een dag in de heuvels van Groesbeek en Berg en Dal en door de vlakte van de Millingerwaard.

Kort na het verlaten van het dorp Groesbeek liepen wij door een geaccidenteerd weidegebied, over smalle paadjes. Gelukkig graasden hier nog koeien, zwartbont. Vervolgens ging de route heuveltje op en heuveltje af, door bossen, met hier en daar een vergezicht. Overal om ons heen vogelzang, de roep van gaaien en de koekoek. Zelfs een haas wenste voor ons te paraderen.

Wij bereikten het natuurreservaat De Duivelsberg dat door een panoramaheuveltje bekroond wordt.  

Aan de voet van dat heuveltje ligt een pannenkoekrestaurant. in de zon op het terras genoten wij van een 'spekkoek'.

Wij daalden af naar Wylerbergmeer. Daar zwom een moeder meerkoet met haar kuikens, rooie punkkopjes, prachtig om te zien. Wij kwamen op Duits gebied. Het was nu verder vlak.

Van het gehucht Zyfflich kronkelt een schitterende laan in de richting van een vennengebied bij Leuth. Leuth ligt toch in Nettetal, net over de grens bij Venlo? Ook daar in Nettetal liggen een aantal vennen.

Wij troffen een rattenvanger, gespecialiseerd op de beverrat. Hij maakte een vangkooi gereed en vertelde ons dat de beverrat in Nederland amper meer voorkomt maar in Duitsland niet vervolgd wordt. Dus hier in het grensgebied is het dubbel oppassen.

In het Nederlandse Leuth namen wij een drankje op een terras bij de kerk. Het viel ons deze hele etappe op dat de mensen uit deze buurt ons steeds vriendelijk groetten.

Van Leuth ging het via Zeeland naar Millingen, een kronkelweg met prachtige bloemrijke bermen.

Hier en daar een boerderij. Sommige zien er picobello uit, bij andere is het erf een rommelplaats. Koeien, paarden, hazen en buizerds in de lucht. Zeeland heet dit gebied: Je vindt er Klein Zeeland, groot Zeeland en iets tussen New en Nieuw Zeeland in.  De Zeelandse straat loopt tot in het centrum van Millingen. Daar wachtte ons een terras en vonden we een goed glas bier.

De busrit naar Nijmegen had veel weg van een sightseeing, over Leuth, Ooij, Beek, Ubbergen, dwars door Nijmegen naar het station aldaar. 

Even een intermezzo.

Zaterdag 12 mei maakten wij weer eens een wandeling door het natuurgebied het Zwanenwater in Callantsoog. De achter ons liggende week had het hevig geregend en ook voor vandaag was de verwachting weinig belovend maar het viel mee. Toen wij even voor elf uur begonnen te lopen was het droog. De lucht zag naar regen maar die vergat te vallen, gaandeweg klaarde het zelfs op. Er blies een sterke zuid-westen wind. 

Het Zwanenwater is nu nog mooier dan wij het ons uit de jaren '75 en '76, toen wij met onze kinderen in Callantsoog onze zomervakantie doorbrachten, herinnerden.

Hoewel, de grote vogels hielden zich, op de meeuwen en de aalscholvers na, vandaag schuil. Dus niks geen lepelaars als toentertijd. In het struikgewas hoorden wij af en toe de riedel van een zangvogel en op het water lagen slechts een paar futen, een enkele bergeend, een paar kuifeenden en ganzen. 

De hommels vlogen maar zagen er vandaag nat en verkleumd uit.

Maar de wilde luchten, het woelige water en de vele bloemen, kortom het heerlijke landschap vergoedden veel, zodat wij er toch een paar heerlijke uren beleefden.

Wij hadden besloten vroeg te starten, omdat er regen dreigde. Maandag was het na 40 dagen droogte eindelijk gaan plensen. Voor vandaag was de verwachting opnieuw nat. Alleen zou het water pas na de middag uit de hemel vallen. Zoon Ron zette ons om kwart voor tien in Gennep af, zodat wij om tien voor tien het raadhuis, het beginpunt van deze etappe, passeerden. Er stond een stevige wind en de lucht zag dreigend, toen wij het stadje aan de Niers verlieten. Het eerste deel van de wandeling ging door akkers en weiden waarboven talrijke boerenzwaluwen op insektenjacht waren. Her en der liepen koeien, schapen en paarden. Af en toe verscheen een bleek zonnetje.

En in dit vruchtbare land bleek de ark van Noach te zijn gestrand!

Het tweede deel van onze tocht liep parallel aan de Duitse grens langs de zoom van het befaamde Reichswald. Aan de Nederlandse kant lagen natte weilanden in een vroeger vennengebied waar nog op plekken veenbies (?) groeide.

De wind blies de vogelzang weg, de vogels leken te schuilen. Enkel een matkop was erop uit de show te stelen.

Het derde part voerde ons over de Sint-Jansberg en door het Zevendal, heerlijke stukjes natuur. Geaccidenteerd terrein, bosrijk en glibberig nog door de regen van gisteren.Een paar meertjes, enkele stevige hellingen en diep uitgespoelde holle wegen. Prachtige oude, knobbelige bomen en reusachtige boomwurgers.

Een eenzame naaktslak.

Even vielen er wat regendruppels. 

Het laatste stuk ging weer langs akkers en door een bos tot aan de Mooksebaan, 

waar een standbeeld herinnert aan de evacuatie van de Groesbekers op het einde van tweede wereldoorlog toen hun dorp in het frontgebied lag.

We liepen de 14,5 km in drie uur en een kwartier, zonder pauze, door een niet overal gemakkelijk terrein. Toen wij na afloop aan een drankje zaten begon het echt te regenen.  Ron pikte ons weer op.

Met 22 graden en een strak blauwe hemel was het bijna een zomerse dag. 

Van het startpunt bij de kerk in Vierlingsbeek naar het punt waar het Maasheggenlandschap begint dat het decor vormde van een heerlijke wandeling naar de veerpont bij Afferden was maar een eindje. De haagdoorn bloeide volop en het vogelconcert was uitbundig. Jubelend ging de leeuwerik ins Blaue hinein. Zelfs de koekoek vond dat hij erbij hoorde en liet zich zien. Een heerlijke tocht van een kleine 6 km, al liepen wij er een paar meer omdat wij meer op de natuur dan op de weg letten.

In Afferden aten wij een kleinigheid in een restaurant. Op een poel aan de oostzijde van het dorp dreven zwarte 'plastic'zwanen, hoe verzinnen ze het! Daarna ging het door een wisselend landschap naar natuurreservaat het Quin, een plaatje met heide, vennen, duinen en bos.

Schotse hooglanders stonden daar waar ze altijd staan: op de weg in de weg, zodat wij maar weer een klein stukje om moesten lopen. Grauwe ganzen graasden op een weitje en enkele nijlganzen zwommen in een ven of ze er in dit land nu echt bij horen.

Het laatste stuk ging vooral door kurkdroge dennenbossen waar de gevolgen van de laatste storm nog heel zichtbaar waren.

Gennep waar ik in mijn studietijd in Nijmegen regelmatig doorheen reed is aardig opgeknapt. In het eertijds gerenommeerde hotel Van Bergen zit nu een Chinees.

Vóór het 17e eeuwse stadhuis dronken wij een pilsje in afwachting van zoon Ron die ons naar de Vierlingsbeek had gebracht en nu onderweg was om ons hier te komen ophalen. Wij tracteerden hem op een kop fijne aspergessoep, want daarvoor is 't toch het seizoen, nietwaar. 

Vandaag liggen er 21 km op ons te wachten. Het is zonnig en het zal goed blijven.

Ik heb nieuwe wandelschoenen aan, de oude waren toch niet goed genoeg meer. Vanzelfsprekend moesten die nieuwe schoenen op de foto. 

Standbeeld voor een keutertje.

Tot Meerlo gaan we hoofdzakelijk door landbouwgebied, tussen paardenbloemen en fluitenkruid, met de koekoek lange tijd roepend in onze nabijheid. Bijna aan het einde van de mooie Meerlose Dorpsstraat laat de route ons een omweggetje maken langs het Kasteelke, een prachtig gerestaureerd gebouw met een eeuwenlange geschiedenis.

Tussen Meerlo en Wanssum volgen wij de Molenbeek die weer meandert en schitterende kleurige oevers heeft. Daarna komt de Sint Goarkapel, naar Sint Gewier die koude koorts kon genezen. De Wanssumse bakker serveerde ons een eersteklas broodje met een prima cappucino. Een heel   vriendelijke postbode, eenTNT-mevrouw, wees ons de  weg erheen.  

De tocht over het Landgoed Geysteren had maar één minpuntje, de overijverige muggen. Zeker tot aan de Sint Willibrorduskapel was de wandelweg een feest, van jong groen, lichteffecten, vogelzang en vlindervlucht.

Het verhaal gaat dat de Ierse priester en latere bisschop van Utrecht hier mensen doopte. Vandaar deze Willibrorduskapel Geysteren.

Een eind voorbij de kapel konden we de afslag niet vinden, we liepen te lang door en moesten ver terug. Wij vonden de juiste afslag na wat dubben maar er was geen routemarkering op dat punt. Een gevolg van het ruimen van bomen na de storm?

Op weg naar Smakt kwam een oude heer naast ons fietsen. Hij adviseerde ons over de overnachtingsmogelijkheden in het Gelderse en trachtte ons T-shirts met een Pieterpadopdruk te verkopen voor €17 per stuk. Toen wij daar niet op ingingen beval hij ons de aspergessoep in een etablissement in Holthees aan. Wij bleven bij ons voornemen het Smakter Pelgrimshuis aan te doen.

Via Holthees, waar we een indrukwekkend monument voor een aantal oorlogsslachtoffers aantroffen, gingen we door een mooi stuk natuur naar eindstationVierlingsbeek. En daar bleek op dinsdag de horeca in het centrum gesloten. 

[24-04-2007]

Woensdag 18 april begonnen wij aan het avontuur. Nog wat voorzichtig, want van de 21,5 km lange etappe Venlo – Swolgen lieten wij het 9 km lange trajekt Venlo – Grubbenvorst, achterwege omdat wij het al eerder gelopen hadden.

Het Limburgs Museum bij het Venlose station, het vertrekpunt in Venlo.

In Grubbenvorst, waar wij om twintig-voor-tien op de zolen gingen, lieten wij de ijssalon van meester ijsbereider Clevers links, pardon rechts, liggen, onszelf voorhoudend dat het om kwart-voor-tien ’s morgens bij een omgevingstemperatuur van nog geen11°C echt te koud was voor een ijsje.

 Kerk van Grubbenvorst.                          

Weldra zagen wij in het Kaldenbroek de eerste boerenzwaluw van het jaar en ook het raapzaad (of was het mosterdzaad of herik?) en het look-zonder-look bloeide er. Even melden aan de Natuurkalender! Bij Houthuizen, tussen Grubbenvorst en Lottum, stond een onbemand standje langs het bospad, waar mee twee meisjes blijkens de erbij gelegde tekst drankjes, appels, koekjes en sultana’s te koop aanboden om aldus wat geld te verdienen teneinde hun playmobielverzameling aan te vullen. Een rozenkweker op het Lottumse Zwaanenheike had een tafeltje langs het pad gereed gezet waar de wandelaar gratis koffie en thee mocht nemen. Een erbij geplaatst bankje bood nog eens extra confort. Wij bezweken niet voor de verleiding. Even verder, wij waren al verscheidene andere wandelaars tegengekomen en hadden telkens met hen een groet gewisseld, raakten wij met een ons tegemoet komende ouder stel in gesprek. Ouder stel, zeg ik? Hooguit een paar jaartjes meer dan wij (70 en 69)! Op de weg naar het Schuitwater zagen wij diverse soorten vlinders, hier en daar stonk het gemeen naar de varkens. Op en om het Schuitwater waren de grauwe ganzen luidruchtig. In de bossen van de Swolgense Heide hoorden wij vooral veel mezen en vinken, waarbij de staartmezen ons weer het meest opvielen.

De tocht eindigde bij de kerk van Swolgen. (Thuis ontdekte ik dat deze nogal naoorlogs uitziende kerk een laatgothische oorsprong heeft en dat er o.a. zelfs een Sint-Catharinabeeld van de hand van de Meester van Elsloo te zien zou zijn.)

De Swolgense kerk.                                      

Bij café Bram aten wij een hapje. Veolia bracht ons keurig op tijd via lijn 29 voor 6 euro terug naar Grubbenvorst; wij hadden dus niets te klagen.     

De eerste etappe is ons goed bevallen. Alleen moet ik nog even aandacht aan mijn schoenen geven, de linker knelde op het laatste stukje van de route.

[18 april 2006]